Dare-Change

Βιταμίνες, Μέταλλα, Ιχνοστοιχεία

----------------------------------------------------------
(Επιστολή 18 Απρ. 2009)

Μαζέψαμε από τη διεθνή βιβλιογραφία συμπτώματα του οργανισμού (σήμερα 2240) που μπορεί να οφείλονται σε έλλειψη διατροφικών στοιχείων (βιταμίνες /μέταλλα /ιχνοστοιχεία) και σχεδιάσαμε ένα εύκολο στη χρήση πρόγραμμα που βοηθάει δωρεάν κάθε ενδιαφερόμενο να εντοπίσει, στον εαυτό του, μια πιθανή έλλειψη από αυτά. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι το μοναδικό με αυτή την εφαρμογή παγκόσμια.

Στη συνέχεια ο επισκέπτης μπορεί να δει (σε ένα σύνολο 18 ομάδων τροφών) σε κάθε μία τροφή ξεχωριστά, την περιεκτικότητα στο στοιχείο που πιθανόν λείπει από τον οργανισμό του. Αν έχει συμπληρώσει φύλλο, ηλικία, κατάσταση (εγκυμοσύνη - θηλασμός), μπορεί να δει και τι ποσοστό από τις ημερήσιες συνιστώμενες ποσότητες, για τον ίδιο (στο συγκεκριμένο στοιχείο) καλύπτει η τροφή που επέλεξε.

Επίσης μπορεί κάποιος διαλέγοντας ένα διατροφικό στοιχείο (βιταμίνη / μέταλλο / ιχνοστοιχείο), να δει σε τι ποσότητες υπάρχει σε ένα σύνολο 170 διαδεδομένων τροφών. (Κατ΄ ευθείαν στο 3ο βήμα).
Σε άλλο σημείο, αν διαλέξει μια τροφή (μέσω του μενού: τροφές), μπορεί να δει την πλήρη ανάλυσή της όσον αφορά τα διατροφικά στοιχεία, αλλά και τις πρωτεΐνες, άμυλα, ζάχαρα κ.λ.π. Πάντα, με αναγωγή της περιεκτικότητας κάθε στοιχείου στο % ποσοστό της συνιστώμενης για τον ίδιο ημερήσιας ποσότητας.

www.vitatester.com

Γιώργος Πιπερόπουλος
Υπεύθυνος επικοινωνίας

Γαστρο-Οισοφαγική Παλινδρόμηση (ΓΟΠ)

ΓΟΠ είναι η συχνή παλινδρόμηση (μετακίνηση προς τα πάνω) υγρών του στομάχου στον οισοφάγο, τον σωλήνα που μεταφέρει τις τροφές από το στόμα στο στομάχι και προκαλείται από την μη ικανοποιητική λειτουργία του σφιγκτήρα (χαλαρώνει συχνά), που βρίσκεται στο κατώτερο σημείο του οισοφάγου (ΚΟΣ: Κατώτερος Οισοφαγικός Σφικτήρας) και φυσιολογικά επιτρέπει τη δίοδο τροφής ή υγρών μόνον από τον οισοφάγο προς το στομάχι. Τότε το περιεχόμενο του στομάχου με τα καυστικά υγρά της πέψης (υδροχλωρικό οξύ) γυρίζει πίσω στον οισοφάγο του οποίου ο βλεννογόνος είναι ευαίσθητος στο οξύ και έχει σαν αποτέλεσμα τον ερεθισμό του και φλεγμονή (κοκκινίλα) και ίσως εξελκώσεις (πληγές) του βλεννογόνου του οισοφάγου, που χαρακτηρίζονται σαν "οισοφαγίτιδα". (Οισοφαγίτιδα δεν υπάρχει σε όλους τους ασθενείς με ΓΟΠ).

Όσοι πάσχουν από ΓΟΠ συνήθως αισθάνονται κάψιμο πίσω από το στήθος, όπου τα οξέα της πέψης ανεβαίνουν από το στομάχι προς τα πάνω. Τα συμπτώματα αυτά χαρακτηρίζονται σαν "συμπτώματα παλινδρόμησης", συχνά εμφανίζονται ή χειροτερεύουν μετά το φαγητό και μπορεί να διαρκέσουν αρκετές ώρες. Μερικές φορές εμφανίζονται στην κατάκλιση ή στη διάρκεια του ύπνου.
Κάψιμο στο στήθος ή ξινά υγρά στο στόμα μπορεί βέβαια να έχουμε όλοι μας μερικές φορές, συνήθως μετά από μεγάλα γεύματα ή κατανάλωση αρκετών αλκοολούχων ποτών. Όταν όμως τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται δύο ή περισσότερες ημέρες την εβδομάδα, τότε η διάγνωση της ΓΟΠ είναι πολύ πιθανή και τα άτομα αυτά θα πρέπει να συμβουλεύονται το γιατρό τους.
Εκτός από κάψιμο στο στήθος, ξινά υγρά ή άλλα συμπτώματα παλινδρόμησης, όσοι πάσχουν από ΓΟΠ μπορεί επίσης να έχουν:
πόνο πίσω από το στήθος που δεν οφείλεται σε καρδιακή πάθηση, η οποία πρέπει πάντοτε να αποκλείεται άμεσα από καρδιολόγο, εμετό με ή χωρίς αίμα, δυσκολία στη δίοδο της τροφής από τον οισοφάγο στο στομάχι, αίσθημα πνιγμού που διακόπτει τον ύπνο, απώλεια βάρους , βραχνάδα, κρίσεις με έντονο ξηρό βήχα και δυσκολία στην αναπνοή. Τα συμπτώματα αυτά δείχνουν σοβαρότερη μορφή ΓΟΠ και τα άτομα αυτά θα πρέπει να συμβουλεύονται αμέσως το γιατρό τους.
Η πιθανότητα να αναπτύξουμε παλινδρόμηση υγρών από το στομάχι στον οισοφάγο αυξάνει όσο μεγαλώνει η ηλικία μας και γι' αυτό η συχνότητα είναι πολύ υψηλή μετά τα 40-45 χρόνια. Διεθνείς μελέτες έχουν δείξει ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό ακόμη και σε παιδιά.
Η πλειοψηφία των ατόμων με ΓΟΠ δεν θα έχει επιπλοκές που να επηρεάσουν τη διάρκεια της ζωής τους, μολονότι σχεδόν σε όλους η ποιότητα της ζωής επηρεάζεται αρνητικά σε λιγότερο ή περισσότερο βαθμό. Έτσι, η παρουσία της ΓΟΠ συχνά επηρεάζει τις διατροφικές συνήθειες, τη διάθεση, τον ύπνο, τις κοινωνικές και φυσικές δραστηριότητες, ή την επαγγελματική απόδοση όσων έχουν το πρόβλημα.
Σε ένα ποσοστό των ατόμων με ΓΟΠ, που δεν λαμβάνουν θεραπεία, μπορεί να εμφανισθούν και σοβαρές επιπλοκές, όπως:
Πόνος πίσω από το στήθος. Δεν είναι πάντοτε ανησυχητικό σημάδι, αλλά θέλει διερεύνηση κυρίως γιατί πρέπει να αποκλεισθεί ότι είναι πόνος που προέρχεται από την καρδιά.
Αιμορραγία. Εμφανίζεται σε ασθενείς με οισοφαγίτιδα είτε απότομα σαν εμετός με αίμα, είτε λίγο-λίγο σαν αναιμία.
Δυσφαγία, δηλαδή δυσκολία στην κατάποση της τροφής από τον οισοφάγο στο στομάχι. Στα πολύ προχωρημένα στάδια οισοφαγίτιδας, δημιουργείται στένωση του αυλού του οισοφάγου, που εμποδίζει τη δίοδο της τροφής προς το στομάχι.
Οισοφάγος Barrett. Ο συνεχής ερεθισμός από το οξύ και η συνεχής καταστροφή των κυττάρων του βλεννογόνου του κατώτερου οισοφάγου μπορεί να έχουν αποτέλεσμα την αντικατάσταση αυτών των κυττάρων από κύτταρα που αντέχουν στο οξύ, δηλαδή τη δημιουργία οισοφάγου Barrett. Η ιδιαίτερη σημασία του οισοφάγου Barrett είναι ότι έχει αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου. Σε πρόσφατη μάλιστα μεγάλη μελέτη από τις ΗΠΑ φάνηκε ότι άτομα με χρόνια, μη θεραπευμένη ΓΟΠ (ανεξάρτητα από ανάπτυξη οισοφάγου Barrett) είχαν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του οισοφάγου.
Εξω-οισοφαγικές βλάβες. Ο ερεθισμός των οργάνων της αναπνευστικής οδού μπορεί σπανίως να είναι και η κύρια εκδήλωση της ΓΟΠ με τους ασθενείς αυτούς να αναπτύσσουν λαρυγγίτιδα (βραχνάδα) ή κρίσεις βρογχικού άσθματος (δύσπνοια, ξηρό βήχα).

Ποια απλά μέτρα μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη και αντιμετώπιση της ΓΟΠ;
Τα άτομα που έχουν μόνον κάψιμο πίσω από το στήθος ή άλλα συνηθισμένα συμπτώματα παλινδρόμησης και κανένα από τα συμπτώματα αυξημένου κινδύνου, μπορεί να εφαρμόζουν αρκετά απλά, καθημερινά μέτρα τροποποίησης του τρόπου ζωής και διατροφής, ώστε να αποφεύγουν ή να μειώνουν την ένταση των συμπτωμάτων αυτών, όπως:
1. Η αποφυγή μεγάλων ποσοτήτων φαγητού και υγρών και η λήψη μικρότερων και συχνότερων γευμάτων.
2. Η αποφυγή τροφών ή ποτών που ευνοούν την παλινδρόμηση, όπως: λιπαρές ή πικάντικες τροφές, ντομάτα, κρεμμύδια, σοκολάτα, καφές, ποτά με ανθρακικό, οινοπνευματώδη, ξηροί καρποί.
3. Η αποφυγή κατάκλισης για τουλάχιστον δύο ώρες μετά το φαγητό.
Η ανύψωση του πάνω μέρους του κρεβατιού περίπου 20-30 εκατοστά. Η προσθήκη περισσότερων μαξιλαριών δεν βοηθά.
4. Η απόλυτη αποφυγή καπνίσματος. Το κάπνισμα συμβάλλει με πολλούς τρόπους στην εκδήλωση συμπτωμάτων ΓΟΠ και είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικός παράγοντας.
5. Η απώλεια βάρους, αν είναι υπέρβαροι.
6. Η αποφυγή ένδυσης με στενά ρούχα ή σφικτά δεμένες ζώνες.

Τι γίνεται όταν τα απλά μέτρα δεν επαρκούν για ανακούφιση από τα συμπτώματα της ΓΟΠ;
Συχνά τα απλά μέτρα τροποποίησης του τρόπου ζωής και διατροφής δεν μπορούν εύκολα να εφαρμοσθούν ή ακόμη και αν εφαρμοσθούν δεν έχουν αποτέλεσμα. Τα άτομα που έχουν συνήθη συμπτώματα παλινδρόμησης, που εμφανίζονται περιστασιακά και δεν ανακουφίζονται εφαρμόζοντας όσο καλλίτερα μπορούν τα αρχικά απλά μέτρα αντιμετώπισης, έχουν από την αρχή συχνά (δύο ή περισσότερες ημέρες την εβδομάδα) συνήθη συμπτώματα παλινδρόμησης, έχουν συμπτώματα αυξημένου κινδύνου (πόνο πίσω από το στήθος, αιμορραγία ή αναιμία, δυσφαγία, απώλεια βάρους, αίσθημα πνιγμού στον ύπνο) θα πρέπει να επισκέπτονται αμέσως το γιατρό τους.

Ποιες εξετάσεις πρέπει να γίνουν πριν ξεκινήσει η θεραπεία της ΓΟΠ;
Ο γιατρός που εξετάζει ένα άτομο με συμπτώματα ΓΟΠ κρίνει ποιες εξετάσεις είναι απαραίτητες να γίνουν πριν αρχίσει η θεραπεία. Συχνά η διάγνωση της ΓΟΠ στηρίζεται μόνο στα συμπτώματα και η θεραπεία ξεκινά χωρίς καμία πρόσθετη εξέταση.
Εφόσον υπάρχουν συμπτώματα αυξημένου κινδύνου ή άλλα άτυπα συμπτώματα, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει εξετάσεις.
Η συνηθέστερη εξέταση που γίνεται σε άτομα με συμπτώματα ΓΟΠ είναι η ενδοσκόπηση. Σε αυτή την εξέταση, ένας πολύ λεπτός και εύκαμπτος σωλήνας κατεβαίνει από το στόμα στον οισοφάγο και στη συνέχεια στο στομάχι και το δωδεκαδάκτυλο του εξεταζόμενου. Ο γιατρός παρατηρεί τυχόν βλάβες που υπάρχουν στον οισοφάγο ή το στομάχι και έχει τη δυνατότητα να πάρει και βιοψίες. Η ενδοσκόπηση είναι μία πολύ απλή και ιδιαίτερα ασφαλής εξέταση που διαρκεί συνήθως 5-10 λεπτά.
Στους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη συνήθη θεραπεία μπορεί να χρειασθεί να γίνουν και άλλες εξετάσεις, όπως μέτρηση της οξύτητας του γαστρικού υγρού (pHμετρία στομάχου) και μελέτη της κινητικότητας του οισοφάγου (μανομετρία).
Τι θεραπεία χορηγείται σε άτομα με ΓΟΠ;
Σήμερα υπάρχουν αρκετές θεραπευτικές επιλογές που αντιμετωπίζουν πολύ αποτελεσματικά όλο το φάσμα βαρύτητας της ΓΟΠ. Οι θεραπευτικές επιλογές είναι συνήθως φάρμακα (χάπια ή κάψουλες), που ελαττώνουν την παραγωγή οξέος από το στομάχι. Σπάνια, για κάποιες πολύ σοβαρές ή ανθεκτικές στη φαρμακευτική θεραπεία περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται και ενδοσκοπικές παρεμβατικές μέθοδοι ή χειρουργικές επεμβάσεις.
Η θεραπεία της ΓΟΠ θεωρείται επιτυχημένη όταν ανακουφίζει πλήρως τον ασθενή από τα συμπτώματα, βελτιώνει την ποιότητα ζωής του και επουλώνει τυχόν οισοφαγίτιδα. Μακροχρόνιος στόχος της θεραπείας είναι η πρόληψη των επιπλοκών.

Πόσο καιρό πρέπει να κάνουν θεραπεία όσοι πάσχουν από ΓΟΠ;
Η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που έχουν ΓΟΠ παρουσιάζει υποτροπή των συμπτωμάτων πολύ γρήγορα μετά τη διακοπή της αρχικής φαρμακευτικής θεραπείας. Αυτό είναι αναμενόμενο, γιατί τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ελαττώνουν την παραγωγή οξέος από το στομάχι, αλλά δεν διορθώνουν την αιτία της παλινδρόμησης υγρών του στομάχου στον οισοφάγο.
Επομένως, οι περισσότεροι ασθενείς έχουν ανάγκη από μακροχρόνια, συνεχή ή περιοδική, αντιμετώπιση.
Η μακροχρόνια αντιμετώπιση της ΓΟΠ μπορεί να ποικίλλει από τα απλά μέτρα περιορισμού της παλινδρόμησης, την περιστασιακή λήψη φαρμάκων, ή την καθημερινή λήψη διαφόρων σκευασμάτων, ανάλογα με την περίπτωση του κάθε ασθενή.
Μήπως έχετε ΓΟΠ;

ΤΕΣΤ για να αξιολογήστε μόνοι σας την περίπτωσή σας.
1. Αισθάνεστε συχνά ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα:
αίσθημα δυσφορίας ή πόνου πίσω από το στήθος που μοιάζει να ανεβαίνει από το στομάχι προς τα πάνω; κάψιμο πίσω από το στήθος ή στο λαιμό, ξινά υγρά στο στόμα;
2. Έχετε συχνά τα παραπάνω συμπτώματα μετά το φαγητό ή την κατανάλωση οινοπνεύματος;
3. Αισθάνεστε τα παραπάνω συμπτώματα δύο ή περισσότερες ημέρες την εβδομάδα;
4. Σας προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση από αυτά τα συμπτώματα τα αντιόξινα;
5. Παίρνετε συχνά φάρμακα για το κάψιμο, αλλά εξακολουθείτε να έχετε ενόχληση;
Αν απαντήσετε ΝΑΙ σε δύο ή περισσότερες από τις παραπάνω ερωτήσεις, τότε είναι πιθανόν ότι έχετε ΓΟΠ και πρέπει να επισκεφθείτε το γιατρό σας.
Η ΓΟΠ είναι ένα πολύ συχνό πρόβλημα.
Κάψιμο πίσω από το στήθος ή ξινά υγρά στο στόμα είναι τα συνήθη συμπτώματα της.
Αν έχετε συνήθη συμπτώματα περιστασιακά, εφαρμόστε πρώτα τα απλά μέτρα περιορισμού της παλινδρόμησης.
Αν έχετε συνήθη συμπτώματα συχνά ή συμπτώματα αυξημένου κινδύνου, επισκεφθείτε το γιατρό σας.
Αν έχετε ΓΟΠ, θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι μία χρόνια υποτροπιάζουσα νόσος για την οποία θα πρέπει να εφαρμόζετε πάντοτε τα απλά μέτρα περιορισμού της παλινδρόμησης. Υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία που, αν τη χρειάζεστε, θα σας απαλλάξει πλήρως από τα ενοχλήματα.

Έλκος Στομάχου (Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού)

Χρήσιμες πληροφορίες
Πως θα αναγνωρίσετε το έλκος
Συνήθως το «ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού», δεν προκαλεί συμπτώματα και μόνο ένα στα έξι άτομα που μολύνονται από αυτό παρουσιάζουν έλκος.

Όσο για το χαρακτηριστικό σύμπτωμα του έλκους, είναι ένας επίμονος και καυστικός πόνος μεταξύ του στέρνου και της κοιλιάς, που μπορεί να διαρκέσει μερικά λεπτά ή αρκετή ώρα, μετά τα γεύματα ή νωρίς το πρωί.

Άλλο σύμπτωμα που υπάρχει τουλάχιστον στα δυο τρίτα των περιπτώσεων είναι το φούσκωμα στο στομάχι, ο εμετός, οι καούρες και οι ερυγές (ρεψίματα).

Επίσης, το έλκος μπορεί να εμφανιστεί με ανορεξία, γενική δυσφορία, διάρροια ή και δυσκοιλιότητα. Όλα αυτά τα συμπτώματα, συνήθως είναι εποχιακά. Διαρκούν δηλαδή, μόνο μερικές εβδομάδες την άνοιξη ή το φθινόπωρο ή και τις δυο εποχές.

Ωστόσο, ακόμα και όταν υπάρχουν οι παραπάνω ενδείξεις, πριν αρχίσετε κάποια θεραπεία, πρέπει να βεβαιωθείτε (με τις εξετάσεις που θα συστήσει ο γιατρός) ότι πρόκειται για έλκος και όχι για άλλη σοβαρότερη ασθένεια, ώστε να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Διατροφή και Βότανα

Το πεπτικό έλκος χαρακτηρίζεται από απώλεια ιστού του πεπτικού σωλήνα. Όπως στις περισσότερες παθήσεις του πεπτικού συστήματος, έτσι και στο πεπτικό έλκος συστήνεται αλλαγή των διατροφικών συνηθειών με σκοπό τη μείωση των συμπτωμάτων και την επούλωση του έλκους.

Η διατροφή των ασθενών θα πρέπει να αποκλείει ροφήματα που περιέχουν καφεΐνη, αλκοόλ, τρόφιμα πλούσια σε πιπέρι και μπαχαρικά. Τελευταίες μελέτες δείχνουν ότι θα πρέπει να περιορίζεται και η κατανάλωση αλατιού καθώς το αλάτι κάνει το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (η συχνότερη αιτία πρόκλησης πεπτικού έλκους) πιο επιθετικό για την εμφάνιση έλκους.

Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν τηγανητά φαγητά, παστά ψάρια, σκληρά διπλομαγειρεμένα, καπνιστά ή με πολλά μπαχαρικά κρέατα, λιπαρές τροφές, γλυκά με σιρόπι και ξηρούς καρπούς και λαχανικά που σχηματίζουν αέρια όπως το κρεμμύδι, το σέλινο κ.α.

Η επιλογή της τροφής θα πρέπει να βασίζεται στην ανεκτικότητα του ασθενούς σε συγκεκριμένες τροφές. Τροφές που αρχικά μπορεί να ενοχλούν μπορεί στη συνέχεια να ενταχθούν στο διαιτολόγιο του ασθενούς. Επίσης, θα πρέπει να γίνονται πολλά και μικρά γεύματα σε τακτά και καθορισμένα χρονικά διαστήματα. Το βραδινό γεύμα θα πρέπει να καταναλώνεται δυο με τρεις ώρες πριν το βραδινό ύπνο. Οι ασθενείς θα πρέπει να τρώνε αργά και να μασάνε σχολαστικά την τροφή τους. Καλό θα ήταν, πριν αλλά και μετά την κατανάλωση ενός γεύματος να υπάρχουν κάποια λεπτά ξεκούρασης και χαλάρωσης του ασθενούς.

Μια και αναφερόμαστε στο πεπτικό έλκος δεν πρέπει να ξεχάσουμε την αναφορά της μαστίχας. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η μαστίχα, ακόμη και σε μικρές ποσότητες (ένα γραμμάριο για 2 εβδομάδες), μπορεί να θεραπεύσει το πεπτικό έλκος. Αυτό αποδίδεται στην αντιμικροβιακή
της δράσης έναντι του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού.

Μάθετε για να μην πάθετε

- Όλοι και βέβαια πολύ περισσότερο όσοι έχετε κληρονομικότητα στο έλκος καλό είναι να αποφεύγετε τα φαγητά τα οποία έχετε διαπιστώσει ότι σας πειράζουν, τα οινοπνευματώδη και τον πολύ δυνατό καφέ, δηλαδή όλα εκείνα που προκαλούν υπερέκκριση των οξέων στο στομάχι.

- Το κάπνισμα είναι επίσης ένας επιβαρυντικός παράγοντας, ειδικά με άδειο στομάχι, επειδή η νικοτίνη όταν ανακατεύεται με το σάλιο, μπορεί να αναπτύξει μια εξαιρετικά ερεθιστική δράση πάνω στα τοιχώματα των πεπτικών οργάνων, συμβάλλοντας έτσι, στην δημιουργία έλκους του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου.

- Υπάρχουν τροφές που περιορίζουν τα γαστρικά υγρά και τα οξέα του στομάχου, μετριάζοντας έτσι τις καούρες και τα ενοχλήματα της γαστρίτιδας. Ωστόσο, στην οξεία γαστρίτιδα, που τα ενοχλήματα στο στομάχι είναι έντονα και βασανιστικά, η διατροφική <θεραπεία> συχνά, είναι διαφορετική από εκείνη που συνιστάται στην χρόνια γαστρίτιδα, που τα ενοχλήματα είναι σχεδόν καθημερινά, αλλά ήπιας μορφής. Το γάλα για παράδειγμα, απαλύνει τον πόνο και έχει θετική δράση μόνο στην περίπτωση της οξείας γαστρίτιδας. Αντίθετα, στη χρόνια γαστρίτιδα, το γάλα ενεργεί ερεθιστικά για το στομάχι, γι' αυτό και δεν συνιστάται.

- Το ψωμί ολικής αλέσεως, οι φρυγανιές και γενικά τα δημητριακά, είναι από τις τροφές που ωφελούν και τις δυο μορφές γαστρίτιδας, γιατί λειτουργούν ως μονωτικό υλικό ανάμεσα στα τοιχώματα του στομάχου και τα γαστρικά υγρά, μειώνοντας έτσι τις καούρες.

- Στην οξεία μορφή, όταν πρέπει να <σβήσετε> επειγόντως την καούρα, είναι προτιμότερο να καταναλώνετε κρύες τροφές. Στις χρόνιες περιπτώσεις όμως, ενδείκνυται οι χλιαρές τροφές.


Αφεψήματα που ωφελούν
Ορισμένα βότανα και αρωματικά φυτά, αποδεικνύονται πολύ ωφέλημα σε προβλήματα γαστρίτιδας.

- Η μέντα π.χ έχει σπασμολυτική δράση, χαλαρώνει τους μυς του πεπτικού συστήματος και το αφέψημα από τα φύλλα της, βοηθά στην ανακούφιση του πόνου. Για πιο άμεση απαλλαγή του στομαχικού πόνου, μπορείτε να προσθέσετε στο αφέψημα δενδρομολόχα ή άγριο γεράνι (για τη μείωση των όξινων εκκρίσεων).

- Τα αφεψήματα χαμομηλιού και φασκόμηλου, λειτουργούν επίσης ως ήπια κατασταλτικά στην αντιμετώπιση της γαστρίτιδας και της δυσπεψίας, καθώς και

- Το αφέψημα της γλυκόριζας, που θα το πιείτε, αφού πρώτα το αφήσετε να κρυώσει. Η γλυκόριζα, έχει την ιδιότητα να παράγει μια βλέννα στο στομάχι η οποία επικάθεται στα τοιχώματα του, περιορίζοντας έτσι, τις εκκρίσεις των οξέων.

Προσοχή: Σχετικές οδηγίες που έχουν εκδοθεί από την Ευρωπαϊκή και την Αμερικανική Γαστρεντερολογική Εταιρία επισημαίνουν ότι ο κίνδυνος μόλυνσης από το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού θα μειωθεί σημαντικά αν:

- Πίνετε νερό φιλτραρισμένο, εμφιαλωμένο ή βρασμένο ειδικά όταν βρίσκεστε στο εξωτερικό.

- Πλένετε τα φρούτα και τα λαχανικά σχολαστικά

- Πλένετε τα χέρια σας με σαπούνι πριν από το φαγητό

- Αποφεύγετε την κατανάλωση ωμών τροφών όπως το σούσι

- Αποστειρώνετε τη λεκάνη και το κάθισμα της τουαλέτας και όλα τα δοχεία ειδικά αυτά που χρησιμοποιούν τα παιδιά.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι το μικρόβιο αυτό γίνεται όλο και πιο ανθεκτικό στα αντιβιοτικά, κυρίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου παρατηρείται υπερκατανάλωση των συγκεκριμένων φαρμάκων.

Ελικοβακτηρίδιο πυλωρού, και εχθρός και σύμμαχος

Είναι λάθος να το θεωρούμε ως ένα παθογόνο μικρόβιο, λένε οι επιστήμονες
Το βακτήριο Helicobacter pylori (ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού) είναι γνωστό κυρίως επειδή προκαλεί έλκος αλλά και καρκίνο του στομάχου. Οι ιατρικές έρευνες που αποσκοπούν στην «εξάλειψή» του ίσως είναι λάθος. Το ελικοβακτηρίδιο «τείνει προς εξαφάνιση», ιδιαιτέρως στις πλουσιότερες χώρες εξαιτίας των αντιβιοτικών και της βελτιωμένης υγιεινής, και αυτό μπορεί να έχει απροσδόκητες συνέπειες.
Ο δρ Martin Blaser, μικροβιολόγος στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, και η ομάδα του συνέδεσαν ήδη τον κίνδυνο από την «εξαφάνιση» του ελικοβακτηριδίου με την αύξηση των επιπέδων της παχυσαρκίας αλλά και με την αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου του οισοφάγου. Ο ίδιοι ερευνητές πρόσθεσαν και το άσθμα στον κατάλογο, με τη δημοσίευση μιας μελέτης, που δείχνει ότι παιδιά τα οποία δεν είχαν μολυνθεί από το H. pylori είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να υποφέρουν από άσθμα, από τα παιδιά που είχαν μολυνθεί.
Είναι λάθος, υποστηρίζει ο δρ Blaser, να θεωρούμε το H. pylori σαν άλλο ένα παθογόνο μικρόβιο. Ο ίδιος λέει ότι πρέπει να υπολογίζεται σαν ένας «συγκάτοικος» που άλλοτε βοηθά κι άλλοτε προκαλεί βλάβες…
Τα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν ότι οι «συγγενείς» του ελικοβακτηριδίου ζουν στα στομάχια θηλαστικών από τότε που εμφανίστηκαν, δηλαδή πριν από 150 εκατομμύρια χρόνια. Ειδικά το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού υπάρχει τουλάχιστον εδώ και 60.000 χρόνια και έως περίπου πριν από 50 χρόνια μόλυνε το 70 έως 80% του ανθρώπινου πληθυσμού. Σήμερα, λόγω της χρησιμοποίησης αντιβιοτικών για τις μολύνσεις των αυτιών –και μάλιστα σε βάση ρουτίνας– μόνο στο 5% των παιδιών στις ΗΠΑ υπάρχει το ελικοβακτηρίδιο. Και όμως: αυτή η μεταβολή, εκτιμά ο επιστήμονας, έχει επιπτώσεις.
Στομαχικό υγρό
Ο δρ Blaser ανακάλυψε για παράδειγμα, ότι το H. pylori βοηθά στη ρύθμιση των επιπέδων του στομαχικού όξινου υγρού. Εάν η ποσότητα γίνει πολύ ισχυρή και το στομάχι γίνει πολύ όξινο, το μικρόβιο παράγει μια ουσία, που ονομάζεται cag, σκοπός της οποίας είναι, όπως λέει χαρακτηριστικά ο επιστήμονας, να «επαναφέρει προς τα κάτω το επίπεδο του οξέος». Ωστόσο, το cag έχει και παρενέργεια. Είναι τοξικό στα «τοιχώματα» του στομάχου και είναι αυτή η τοξικότητα που προκαλεί έλκη και καρκίνους για τα οποία το H. pylori ενοχοποιείται.
Το προφανές ιατρικό στοίχημα –αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα– είναι να εξαφανιστεί το βακτήριο με χορήγηση αντιβιοτικών που δρουν κατά του έλκους, αλλά όταν εξαφανιστεί το H. pylori εξαφανίζεται και η ομοιόσταση, επιτρέποντας την αύξηση του όξινου στομαχικού υγρού. Αυτό το οξύ έχει την τάση να «ανεβαίνει» από το πάνω μέρος του στομάχου προς τον οισοφάγο, και αυτό έχει δυσάρεστες συνέπειες. Στην πραγματικότητα η δραστική μείωση στις μολύνσεις από το H. pylori έχει ταυτιστεί με την εκτίναξη κρουσμάτων γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, της νόσου που τη νιώθουμε σαν «καούρα». Μάλιστα, με την πάροδο του χρόνου, η βλάβη την οποία προκαλεί το οξύ στα τοιχώματα του οισοφάγου μπορεί να επιφέρει καρκίνο.
Η σχέση του ελικοβακτηριδίου με το άσθμα έχει διαφορετικό μηχανισμό. Οταν ο δρ Blaser και ο συνεργάτης του Yu Chen ανέλυσαν με βάση στοιχεία υγείας και διατροφής την Ανασκόπηση Εθνικής Υγείας και Διατροφής, διαπίστωσαν ότι τα Αμερικανόπουλα 3 - 13 ετών, που έχουν μολυνθεί με H. pylori έχουν 60% μικρότερη πιθανότητα να εκδηλώσουν άσθμα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αυτό συμβαίνει επειδή το H. pylori κάνει το ανοσοποιητικό σύστημα «πιο δυνατό».
Ελκος
Επιπλέον, και η σύνδεση του H. pylori και του καρκίνου του στομάχου και του έλκους, είναι περίπλοκη. Έχοντας κάποιος το βακτήριο δεν σημαίνει ότι αυτομάτως θα πάθει έλκος. Παλαιότερα, τα περισσότερα άτομα μολύνονταν με H. pylori από την παιδική τους ηλικία, το έλκος όμως εμφανίζεται συνήθως όταν ο ασθενής βρίσκεται στην ηλικία των 30 ή 40 ετών. Επιπροσθέτως το έλκος είναι τρεις φορές πιο συνηθισμένη πάθηση στους άνδρες, παρά στις γυναίκες, αν και η συχνότητα μόλυνσης με το H. pylori είναι η ίδια και στα δύο φύλα.
Η σχέση του με τη βουλιμία
Το H. pylori επιδρά επίσης σε δύο από τις ορμόνες που ελέγχουν την όρεξη, την γκρελίνη (ghrelin) που μας κάνει να πεινάμε και τη λεπτίνη (leptin) που μας κάνει να αισθανόμαστε κορεσμένοι. Άτομα χωρίς H. pylori παράγουν περισσότερη ghrelin παρά αυτά με H. pylori. Αν και η σχέση δεν έχει επιβεβαιωθεί πλήρως, ο δρ Blaser εκτιμά ότι η «εξαφάνιση» του βακτηρίου θα επέτεινε την «επιδημία» παχυσαρκίας που μαστίζει τον δυτικό κόσμο. Όλα δείχνουν ότι αντί να απαλειφθεί το H. pylori, από το ιατρικό λεξιλόγιο, θα ήταν προτιμότερο σαν στρατηγική να «ρυθμιστεί» η σχέση του με τον ανθρώπινο οργανισμό με καλύτερο τρόπο. Μερικά άτομα είναι γενετικά πιο ευαίσθητα στο έλκος και πιο ευάλωτα στην εκδήλωση καρκίνου του στομάχου από άλλα. Γι’ αυτούς η «εξολόθρευση» του ελικοβακτηριδίου ίσως είναι η καλύτερη επιλογή. Ωστόσο, εάν τα γονίδια κάποιου προδιαθέτουν στο άσθμα ή την παχυσαρκία, η «εξολόθρευσή» του μάλλον θα είναι λάθος. Επιπλέον οι άνθρωποι δεν γεννώνται με το H. pylori στο στομάχι τους, μάλλον μολύνονται όταν είναι νέοι.
Ο δρ Blaser θέλει να πιστεύει ότι στο μέλλον, οι γιατροί θα εκτελούν τους ελέγχους ρουτίνας στα γονίδια των παιδιών για να βρουν τις ευαισθησίες τους, σταθμίζοντας έτσι το καλύτερο για τη μελλοντική τους υγεία.

Η φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής

Η Ομοιοπαθητική έχει το δικό της διαγνωστικό και θεραπευτικό σύστημα, που θεωρεί τον οργανισμό σαν ενιαίο ψυχοσωματικό σύνολο. Την θεώρηση αυτή την βλέπουμε ως βασικό στοιχείο σε όλες τις θεραπευτικές μεθόδους των μεγάλων αρχαίων πολιτισμών σ' ολόκληρο τον πλανήτη και αποτελούσε ακρογωνιαίο φιλοσοφικό λίθο, του αποστάγματος σοφίας και έρευνας χιλιάδων ετών.
Η σύγχρονη επιστημονική αντίληψη περί οργανισμού, τείνει, από την πολλή ανάλυση, να μετατρέψει την ολότητα μιας ύπαρξης σε επί μέρους ανταλλακτικά και χημικές ενώσεις. Η ψυχρή επιστημονική αντιμετώπιση της ζωής έχει κάποια ορατά και συνήθως άμεσα αποτελέσματα, που φυσικά άμεσα μετατρέπονται σε οικονομικό κέρδος. Μακροπρόθεσμα όμως πολλές θεωρίες ανατρέπονται, κατευθύνσεις αλλάζουν κατά εκατόν ογδόντα μοίρες και μένει ένας κουρνιαχτός, που εύκολα σκουπίζεται κάτω από το χαλί, για να ετοιμαστεί το έδαφος για το επόμενο εγχείρημα... Η αλματώδης τεχνολογική εξέλιξη του τελευταίου αιώνα γιγάντωσε την ανθρώπινη αλαζονεία που οδηγεί τη ζωή σε παγίδες από τις οποίες δεν πρόκειται να ξεφύγει.
Δεν είναι τυχαίο που ολόκληρο το ιατρικό σύστημα είναι παιχνίδι στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών. Η φιλοσοφία του κέρδους δεν έχει καμιά σχέση με τη φιλοσοφία της ζωής. Χωρίς βαθιά φιλοσοφική θεώρηση της ζωής και των ενεργειών μας, δεν υπάρχει τίποτε. Όλα πάνε στο βρόντο.
Η Ομοιοπαθητική στηρίζεται στην φιλοσοφία της ζωής κι είμαστε τυχεροί που εδώ στην Ελλάδα καλλιεργείται και ανθεί πνεύμα του Ιπποκράτη. Με πολλές ελπίδες και μεγάλο θαυμασμό, διαπίστωσα πως υπάρχει ένας εκπληκτικός δάσκαλος της Ομοιοπαθητικής, ο γιατρός Βαγγέλης Ζαφειρίου, που στο κέντρο Ομοιοπαθητικής στα Ιλίσια, διδάσκει αφιλοκερδώς.

Μεογειακά Βότανα

Δενδρολίβανο
Είδος κοινό της Ελληνικής χλωρίδας, γνωστό επίσης ως λασμαρί, δυσομαρίνι και λιβανόδεντρο. Συναντάται στην αρχαία ιατρική υπό μορφή παρασκευάσματος εναντίον του τετάνου, οι δε σπόροι του για τη θεραπεία της παράλυσης.
Σαν φαρμακευτικό φυτό έχει ιδιότητες τονωτικές και αντιστηπτικές. Αποτελεί ιδανική πρόταση για την καταπολέμηση της αναιμίας, της αϋπνίας και των ζαλάδων. Είναι επίσης εξαιρετικά χρήσιμο για την αύξηση της προσοχής, γιατί βελτιώνει την αιμάτωση του εγκεφάλου. Στις μέρες μας μελετάται επίσης η συμβολή του στην καταπολέμηση της νόσου του Ατσχάιμερ αλλά και του διαβήτη.
Ως καλλυντικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μορφή ατμού για βαθύ καθαρισμό του προσώπου και ενίσχυση του δέρματος. Η κομπρέσα από δεντρολίβανο βοηθά τα προσημένα μάτια, ενώ συνιστάται και για τα λιπαρά μαλλιά, καθώς χαρίζει λάμψη, βελτιώνει το σκούρο χρώμα τους και δρα κατά της πιτυρίδας. Για το σώμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αναζοωγονητικό έγχυμα στο μπάνιο, καθώς και για δροσιστικά και αποσμητικά ποδόλουτρα. Εξωτερικά, ως λοσιόν βοηθά ακόμη στην ανάπτυξη των μαλλιών και σταματά την τριχόπτωση ενώ από τα φύλλλα και τα άνθη του παράγεται αιθέριο έλαιο χρήσιμο στη φαρμακευτική των αρωματοποιία και την σαπωνοποιία.

Φασκομηλιά
Στην Ελλάδα συναντάται σε πάνω από είκοσι τρία είδη. Ονομάζεται επίσης ελελίφασκος και αλισφακιά. Το φασκόμηλο ήταν γνωστό και στηνα ρχαιότητα και το αναφέρουν αρχαίοι συγγραφείς, οι οποίοι το εκθείαζαν ιδιαιτέρως. Σαν αφέψημα θεωρείται ανώτερο και από το ευρωπαϊκό τσάι.
Από τα φύλλα της φασκομηλιάς εξάγονται πολλά αιθέρια έλαια και ρητίνες μετά από γήρανση δίνουν αφέψημα, το φασκόμηλο που είναι τονωτικό καταπραϋντικό για το στομάχι, μαλακτικό του λαιμού και διουρητικό. Βοηθά ακόμη στην καταπολέμηση της ακμής, του κρυολογήματος, των καψιμάτων και των τραυμάτων, του πονοκέφαλου και της ημικρανίας. Χρησιμοποιούμενο εξωτερικά βοηθά για τη θεραπεία των κεντρισμάτων των εντόμων.
Ομως, το φασκόμηλο, όπως και τα περισσότερα βότανα, δεν έχει μόνο αβλαβείς ιδιότητες. Ετσι λοιπόν, πρέπει να αποφεύγεται από επιληπτικά άτομα, δεδομένου ότι περιέχει θυϊόνη, η οποία μπορεί να πυροδοτήσει κρίσεις επιληψίας, όπως επίσης και από γυναίκες που βρίσκονται σε περίοδο εγκυμοσύνης. Οι μικρές, όμως ποσότηες που χρησιμοποιούνται στη μαγειρική είναι εντελώς ακίνδυνες.

Χαμομήλι
Το χαμομήλι είναι αρωματικό φυτό, κοινότατο στην Ελλάδα, Απαντάται σχεδόν παντού, σε καλλιεργημένους και χερσαίους τόπους. Το ταπεινό σε εμφάνιση αλλά γίγαντας σε ιδιότητες χαμομήλι είναι ένα από τα πιο χρήσιμα φαρμακευτικά φυτά μας. Οι Αρχαίο Ελληνες το ονόμασαν “μήλο χαμαί” επειδή έκριναν ότι μύριζε σαν μήλο.
Τα άνθη του χρησιμοποιούνται στην φαρμακευτική και την αρωματοποιία, καθώ ςκαι ως αφέψημα που έχει πολύτιμες καταπραϋντικές ιδιότητες και αβλαβείς λιποδιαλυτικές ουσίες κατά της παχυσαρκίας και θεραπευτικές των φλογώσεων του δέρματος.
Συνιστάται γαι την ομορφιά του προσώπου , για τα μαλλιά, τα μάτια και γενικά για όλο το σώμα. Χρησιμοποιείται ακόμα στην ομοιοπαθητική, ενώ τα δισκία χαμόμηλου ή το αραιωμένο βάμμα μπορούν να βοηθήσουν τα μωρά που βγάζουν δόντια ή έχουν κολικούς. Το γνήσιο έλαιο χαμομηλιού είναι πολύ ακριβό και έχει βαθύ μπλε χρώμα. Το χαμομήλι έχει επίσης ονομαστεί “γιατρός των φυτών”, γιατί τα ασθενικά φυτά του κήπου δυναμώνουν όταν φυτεύεται γύρω τους χαμομήλι.

Τίλιο ή Φιλύρα
Καλλωπιστικό φυτό με μυρωδάτα φύλλα και άνθη με διουρητικές, αντισπασμωδικές, μαλακτικές, καταπραϋντικές, και εφιδρωτικές ιδιότητες. Το ξύλο της φλαμουριάς, χρησιμοποιείται κατά των ρευματισμών και των αρθριτικών. Ακόμα, το τίλιο προτείνεται κατά της αρτηριοσκλήρωσης, καθώς έχει την ιδιότητα να χαλαρώνει τα αιμοφόρα αγγεία και να επουλώνει τα αγγειακά τοιχώματα, κατά τις ισχιαλγίας, του τετάνου και των φακίδων.

Μολόχα
Η μολόχα ή αμπελόχα ήταν γνωστή στους Αρχαίους από τους οποίους χρησιμοποιείται τόσο ως φαρμακευτικό όσο και ως λαχανικό.
Ο Πλίνιος (77 π.Χ.) λέει για τη μολόχα ότι “όποιος καταπίνει κάθε μέρα μισό κύπελλο από τον χυμό της, θα έχει ανοσία σε όλες τις νόσους”...
Η χρήση της μολόχας στην παρασκευή φαρμακευτικών σκευασμάτων είναι γνωστή, χάρη στης καταπραϋντικές και μαλακτικές ιδιότητες του φυτού. Είναι διουρητική, ανακουφίζει και θεραπεύει το βήχα, το έλκος του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου.

Μέντα (Menta Piperita)
Η μέντα καλλιεργείται τόσο για τις αρτυματικές όσο και για τις φαρμακευτικές της ιδιότητες. Ενδείκνυεται για στομαχικές παθήσεις, χωνευτικές δυσλειτουργίες και ελαττώνει το αίσθημα της ναυτίας. Υποβοηθά την εφίδρωση σε περιπτώσεις πυρετού και γρίπης. Η χορήγηση μέντας σε αρκετά ηψηλές δόσεις λειτουργεί ως αναλγητικό και ηρεμιστικό. Είναι επίσης δροσιστική και έτσι αποτελεί ιδανική λύση για τα δερματικά προβλήματα, τον πυρετό, τον πονοκέφαλο και την ημικρανία έχει αντιβακτηριακές ικανότητες και βοηθά στην καταπολέμηση των λοιμώξεων, ιδίως της λαρυγγίτιδας. Η καλλιέργεια της έχει όμως ως κύριο σκοπό την παραλαβή του αιθέριου ελαίου (μινθέλαιο), που περιέχεται στις ανθισμένες κορυφές και τα φύλλα του φυτού. Το μινθέλαιο βρίσκει εφαρμογή στη ζαχαροπλαστική, την ποτοποιία, την αρωματοποιία και τη φαρμακευτική.

Δυόσμος (Menta viridis)
Ο δυόσμος απαντάται αυτοφυής σε υγρούς, ορεινούς τόπους αλλά πολλές φορές καλλιεργείται σε κήπους ή γλάστρες για να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική σαν καρύκευμα.
Ολα τα μέρη του φυτού θεωρούνται φαρμακευτικά και ιδιαίτερα τα φύλλα, που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των δερματικών παθήσεων. Θεωρείται φυτό αντισπασμωδικό, χωνευτικό και καταπραϋντικό. Συνιστάται ακόμη σε περιππτώσεις ρευματισμών και τετάνου.

Δίκταμο
Φρύγανο ενδημικό της Κρήτης με φαρμακευτικές ιδιότητες γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Χρησιμοποιείται ως φάρμακο με τη μορφή συνήθως του αφεψήματος. Χρησιμοποιείται σαν αντισπασμωδικό, τονωτικό, αντιδιαβητικό και επουλωτικό των πληγών (περιγράφεται έτσι ήδη από την εποχή του Θεόφραστου). Το αιθέριο έλαιο του δικτάμου, το δικταμέλαιο, χρησιμοποιείται για τον αρωματισμό διαφόρων ηδυπότων, ιδίως του βερμούτ, καθώς και στην αρωματοποιϊα και τη φαρμακευτική.

Τσάι του βουνού
Το γνωστό τσάι του βουνού απαντάται σε όλα τα ελληνικά βουνά αλλά και σε χέρσους τόπους. Είναι πολύ διαδομένο και δημοφιλές ρόφημα στην Ελλάδα και απαντά σε αρκετά τοπικά είδη, όπως το τσάι του Παρνασσού ή τσάι του Βελουχιού, της Πελοπονήσου, του Αγίου Ορους και του Αιγαίου.
Ηδη από την αρχαιότητα ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε ως θεραπευτικό των πληγών και πιστεύεται ότι είναι ευεργητικό για τα αιμοφόρα αγγεία της καρδιάς.
Το τσάι του βουνού έχει πεπτικές , θερμαντικές, τονωτικές και αποτοξινωτικές ιδιότητες. Συνιστάται κατά των κρυολογημάτων, των ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και του ουροποιητικού συστήματος. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βοηθούν ακόμη στην καταπολέμηση των παθήσεων των τριχοειδών αγγείων και της καρδιάς, χάρη στις λεγόμενες φλαβονοειδείς ουσίες που περιέχει. Τέλος, το αφέφημα με λεμόνι και μέλι είναι αντισηπτικό και μαλακώνει το λαιμό.

Τσουκνίδα
Το φυτό αυτό είναι γνωστό κυρίως για τον έντονο ερεθισμό που προκαλεί στο δέρμα μόλις την αγγίξει. Σύμφωνα με την παράδοση, τα στρατεύματα του Καίσαρα εισήγαγαν την ρωμαϊκή τσουκνίδα στη Βρετανία, γιατί νόμιζαν ότι θα χρειαζόταν να δέρνονται με τσουκνίδες για να κρατηθούν ζεστοί...
Οι τσουκνίδες φυτρώνουν παντού σε χέρσους τόπους. Οι τρυφερές τσουκνίδες είναι πολύ ωφέλιμες παρασκευασμένες σε πίτα: Τσουκνίδες ωμές μπαίνουν ανάμεσα στα φύλλα, αφού προηγουμένως συμπιεστούν. Η πίτα αυτή (στεγνόπιτα) αποτελεί ταυτόχρονα φαγητό και φάρμακο, καθώς συντελεί στην αποτοξίνωση του οργανισμού. Είναι εξάλλου γνωστό πως στην περίοδο της κατοχής αυτή η πίτα είχε βοηθήσει πολλές φτωχές οικογένειες να επιβιώσουν.
Οι τσουκνίδες είναι ωφέλιμες σε αυτούς που πάσχουν από οξεία και χρόνια νεφρίτιδα. Συνιστάται στους άρρωστους να πίνουν δυο - τρία ποτήρια ζωμό τσουκνίδας, ανάμεικτο με χυμό λεμονιού ημερησίως.
Εξαιρετικά ωφέλιμο είναι το αφέψημά της γαι όσους πάσχουν από ίκτερο, παθήσεις της χολής, έλκος του στομάχου, βρογχικές παθήσεις και χρόνιες διάρροιες. Η δυσκοιλιότητα υποχωρεί λίγες μέρες με την εφαρμογή της θεραπείας ενω εξίσου εξαιρετικά αποτετελέσματα σημειώνονται και σε ασθενείς με διαβήτη και αρθρίτιδα.
Ο χυμός της τσουκνίδας φημίζεται για τις αντιαναιμικές τους ιδιότητες.
Ως καλλυντικό συνιστάται μάσκα προσώπου για βαθύ καθαρισμό κανονικού δέρματος. Ακόμη ο ατμός της χρησιμοποιείται για βαθύ καθαρισμό του προσώπου.
Είναι, ακόμη ιδανική για κανονικά μαλλιά, στα οποία δίνει λάμψη και βελτιώνει την ανάπτυξή τους. Χρησιμοποιείστε το αφέψημα της τσουκνίδας στο ξέπλυμα των μαλλιών εναντίον της πιτυρίδας, της τριχόπτωσης και ως τονωτικό.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ & ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Η παχυσαρκία συνδέεται τόσο με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης νεοπλασμάτων όσο και με αυξημένη και σχετικά πρόωρη θνησιμότητα βάσει των αποτελεσμάτων μιας κλινικής μελέτης με 900000 ενήλικα άτομα, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο N Engl J Med (1).

Το ποσοστό θανάτων από νεοπλάσματα που αφορά παχύσαρκα ενήλικα άτομα είναι 14% στους άνδρες και 20% στις γυναίκες.
Οι βιολογικοί μηχανισμοί που ενοχοποιούνται για το φαινόμενο αυτό παραμένουν κατά πολύ άγνωστοι, αν και συζήτηση γίνεται τόσο για την παθογένεση του «μεταβολικού συνδρόμου» όσο και για τη δράση της DNA polymerase στα παχύσαρκα άτομα. (1-4)

Η παχυσαρκία αποτελεί σήμερα στις λεγόμενες «δυτικές κοινωνίες» ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά, ιατρικά και ασφαλιστικά προβλήματα. Ένας στους τέσσερις στις ΗΠΑ και ένας στους 3 στην Ευρώπη είναι παχύσαρκος. (4)
Η παχυσαρκία μετράται και τεκμηριώνεται με το Δείκτη Σωματικής Μάζας :

	Σωματικό Βάρος σε κιλά
Δείκτης Σωματικής Μάζας =	------------------------------------	= Φυσιολογική Τιμή 20-25
	Ύψος σε μέτρα στο τετράγωνο

Τιμές του δείκτη σωματικής μάζας μεγαλύτερες από 30 αλλά μικρότερες από 40 δηλώνουν υπερβολικό βάρος, ενώ τιμές μεγαλύτερες από 40 τεκμηριώνουν παθολογική παχυσαρκία. (4)

Η παχυσαρκία συνδέεται άμεσα με καρδιαγγειακά νοσήματα, υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, δυσλιπιδαιμίες, θρομβοεμβολικά επεισόδια, χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα και νεοπλασματικές παθήσεις. (1-4)

ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ: Το μεταβολικό σύνδρομο είναι ένα περίπλοκο σύνδρομο με απλή αιτιολογία : Λανθασμένη διατροφή και έλλειψη σωματικής άσκησης είναι οι δυο πιο βασικές αιτίες. Το αποτέλεσμα ή τίμημα αυτών είναι : (4)

1. Παχυσαρκία
2. Σακχαρώδης Διαβήτης
3. Αύξηση των τριγλυκεριδίων
4. Μείωση της HDL χοληστερόλης
5. Αύξηση της αρτηριακής πίεσης
6. Προδιάθεση για θρομβώσεις και εμβολές
7. Προδιάθεση για χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις
8. Ενδοκρινολογικές παθήσεις με ορμονικές δυσλειτουργίες (π.χ. πολυκυστικές ωοθήκες, κ.α.)
9. Κατάθλιψη
10. Πρόωρος θάνατος

Στο μεταβολικό σύνδρομο παρουσιάζεται αντοχή στην ινσουλίνη και κατά συνέπεια υπερινσουλιναιμία, φαινόμενα που εμπλέκονται στη συνέχεια στη δημιουργία αθηρωματικών πλακών.
Οι δυσλιπιδαιμίες που εμφανίζονται στα παχύσαρκα άτομα χαρακτηρίζονται από υψηλή ολική χοληστερόλη και αυξημένα τριγλυκερίδια με χαμηλή τιμή της HDL. Αν και η LDL φαίνεται να παραμένει σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα, μικρά LDL αθηρωματογενή σωματίδια αυξάνονται επικίνδυνα.
Επιπλέον υπερπαράγεται VLD-Λιποπρωτεϊνη πλούσια σε τριγλυκερίδια στο ήπαρ, με σύγχρονη λιπολυτική δράση των λιποκυττάρων, η οποία ευαισθητοποιεί μηχανισμούς παραγωγής VLDL σωματιδίων δημιουργώντας έναν «μεταβολικό φαύλο κύκλο» με αυξημένη γλυκονεογένεση και μειωμένη ινσουλινική δράση. Η αντοχή στην ινσουλίνη μειώνει και τη δραστικότητα της λιποπρωτεϊνικής λιπάσης, δηλαδή του ενζύμου που μετατρέπει τα πλούσια σε τριγλυκερίδια χυλομικρόνια σε HDL και την VLDL σε LDL.
Μέσα σ' αυτή τη διαδικασία απελευθερώνονται λιποπρωτεϊνικές λιπάσες και αναστολείς του PAI-1 (type 1 plasminogen activator inhibitor), παράγοντας νέκρωσης όγκου-α (TNF-α) και ιντερλευκίνη-6 (IL-6). Οι TNF-α και η IL-6 είναι αναστολείς του υποδοχέα της ινσουλίνης και έτσι παρεμποδίζουν τη δράση της. (3,4)

Ο PAI-1 με τη σειρά του αναστέλλει τη δράση του ενζύμου που μετατρέπει το plasminogen σε plasmin, το οποίο διαλύει τα ινικά (fibrin polymers) στοιχεία των θρόμβων. Υψηλές τιμές λοιπόν του PAI-1 συνοδεύονται με θρομβοεμβολικά επεισόδια. (4)

Η C-αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP) γνωστός δείκτης φλεγμονής απαντάται πολύ συχνά σε αυξημένη τιμή στα παχύσαρκα άτομα. (3)

Μέσα σ' αυτόν τον μεταβολικό φαύλο κύκλο γεννιέται και το ερώτημα αν και κατά πόσον ενοχοποιούνται οι ίδιοι αιτιολογικοί παράγοντες και στην αυξημένη καρκινογένεση στα παχύσαρκα άτομα. (3,4)
Συζητάται και η υπόθεση (2), ότι η παχυσαρκία είναι συνδεδεμένη με συνολικά μεγαλύτερο αριθμό κυττάρων και κατ' επέκταση με μεγαλύτερη συχνότητα μιτωτικών φαινομένων. Εδώ εμπλέκεται το ένζυμο DNA polymerase, το οποίο μπορεί να ευαισθητοποιηθεί από υπερβολική χρόνια χορήγηση θερμίδων ή μέσω παραγόντων όπως ο Insulin-like growth factor 1, ή και σε επίπεδο κυτταρο-κυτταρικής επικοινωνίας μέσω κυτταροκινών, αλλά και ίσως σε έλλειψη αντιοξειδωτικών ουσιών.

ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ: Η κλινική μελέτη της E.E. Calle (1) συμπεριέλαβε πάνω από 900 000 ενήλικα άτομα (>50 ετών), τα οποία δεν είχαν κάποια νόσο το 1982, δηλαδή στο ξεκίνημα της μελέτης. 57 145 άτομα πέθαναν από κάποια νεοπλασματική νόσο στα 16 χρόνια παρακολούθησης. Συγκρινόμενα τα παχύσαρκα άτομα (>40 Δείκτης Σωματικής Μάζας) με αυτά που είχαν φυσιολογικό δείκτη, η θνησιμότητα ήταν 52% υψηλότερη στους παχύσαρκους άνδρες και 62% υψηλότερη στις παχύσαρκες γυναίκες.

Στους παχύσαρκους άνδρες τα συχνότερα νεοπλάσματα ήταν:

1. Οισοφάγου
2. Στομάχου
3. Παχέος εντέρου
4. Ήπατος
5. Χοληδ.κύστης
6. Παγκρέατος
7. Προστάτη
8.Νεφρού

Συχνότερη καταγράφηκε επίσης η συχνότητα NH-Λεμφωμάτων, πολλαπλού μυελώματος και λευχαιμίας

Στις παχύσαρκες γυναίκες τα συχνότερα νεοπλάσματα ήταν:

1. Παχέος εντέρου
2. Ήπατος
3. Χοληδ.κύστης
4. Παγκρέατος
5. Μαστού
6. Τραχήλου μήτρας
7. Ενδομητρίου
8. Νεφρού

και στις γυναίκες καταγράφηκε συχνότερη εμφάνιση NH-λεμφωμάτων και πολλαπ. Μυελώματος

ΑΝΤΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ:

Η ικανότητα αναγνώρισης, διάγνωσης και αντιμετώπισης της παχυσαρκίας πρώιμα είναι η απάντηση σ' αυτό το κοινωνικό, ιατρικό και ασφαλιστικό πρόβλημα.
Τρόποι αντιμετώπισης, πέρα από τη διαφοροποίηση του τρόπου ζωής, δεν έχουν φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα। Ιατρική και διαιτολογική αντιμετώπιση με φαρμακοθεραπεία και ψυχοθεραπεία απαιτεί την απόλυτη συνεργασία του ασθενούς. Χειρουργικές επεμβάσεις με σμίκρυνση στομάχου, ή τοποθέτηση δακτυλίου κοκ δεν αναγνωρισθεί ως θεραπεία 1ης επιλογής και ως εκ τούτου θα έπρεπε να παραμένουν η τελευταία λύση. Σύμφωνα με την μελέτη της E.E. Calle, 90 000 θάνατοι από νεοπλασματικές νόσους θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί , αν ο ενήλικος πληθυσμός διατηρούσε ένα δείκτη σωματικής μάζας ίσο και μικρότερο από 25.

(Πηγή: iator.gr)

* Ιπποφαές

Τιθύμαλλος ή ευφόβιον: οι γιατροί χρησιμοποιούσαν τον καρπό και τον χυμό του σαν καθαρτικό και εμετικό. Στις κοιλότητες του δοντιού, πραΰνει τους πόνους, θεραπεύει τα συρίγγια, τις γάγγραινες, τις κρεατοελιές. Ο Θεόφραστος ονομάζει τον οπόν του τιθυμάλλου ιπποφαές.
Θεωρείται ευεργετικό για νοσήματα που σχετίζονται αιτιολογικά με ελεύθερες ρίζες και οξείδωση λιπών.

Aγγειοπάθειες

Αλκοολική ή μη κίρρωση ήπατος

Aμφιβληστροειδοπάθεια

Aρθρίτιδα

Αρτηριοσκλήρυνση

Aυτοάνοσα νοσήματα

Γεροντική άνοια

Διαβήτης

Ελονοσία

Έμφραγμα μυοκαρδίου

Καταρράκτης

Λιποφουσκίνωση νευρώνων (v. Batten)

Νόσος Alzheimer

Νόσος Parkinson

Πνευμονικό εμφύσημα

Πρόωρη γήρανση

Σκλήρυνση κατά πλάκας

* Χλωρέλλα

Η Χλωρέλλα κοινή ανήκει στους παλαιότερους οργανισμούς του πλανήτη. Η εμφάνισή τους χρονολογείται πριν από 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Η μικροάλγη Χλωρέλλα κοινή έγινε ευρέως γνωστή όταν χρησιμοποιήθηκε σε βασικές εξετάσεις φωτοσύνθεσης στις αρχές του 20ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ευρέως μελετημένους οργανισμούς, έχοντας αποτελέσει υπεράριθμες φορές αντικείμενο έρευνας. Πρόκειται για μια μικροάλγη του γλυκού νερού. Είναι κυκλικής μορφής και έχει μέγεθος 0,005 - 0,010 mm.

Το 1940 επιστήμονες στις δυτικές βιομηχανικές χώρες προσπάθησαν να την παράγουν λόγω της μεγάλης της θρεπτικής αξίας. Όλες οι απόπειρες απέτυχαν, λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής.

Η Χλωρέλλα κοινή έχει την υψηλότερη περιεκτικότητα χλωροφύλλης. Δεν υπάρχει άλλος φυτικός οργανισμός στον πλανήτη μας που να εμπεριέχει μεγαλύτερες ποσοστώσεις χλωροφύλλης.

Η Χλωρέλλα κοινή κατέχει υψηλά επίπεδα απορροφητικότητας λόγω της κυτταρικής της δομής. Αποτελείται από Σελλουλόζη και είναι εξαιρετικά δύσπεπτη. Βοηθάει στην αποβολή των βαρέων μετάλλων από τον οργανισμό.
Πλούσια πηγή θρεπτικών ουσιών, πολύ χρήσιμη για την συμπλήρωση της διατροφής και σε άτομα που δεν τρώνε αρκετά λαχανικά και φρούτα. Βοηθά και υποστηρίζει την υγεία: του ανοσοποιητικού, του πεπτικού, των λειτουργιών του εντέρου και την ανάπτυξη και επιδιόρθωση των ιστών. Βοηθά στην αποτοξίνωση.
Εάν ακολουθείται πρόγραμμα αποτοξίνωσης συνιστάται να λαμβάνεται με άδειο στομάχι. Πλούσια σε πρωτεΐνες περιέχει επίσης βιταμίνες, ειδικά Β12, μέταλλα, βήτα καροτίνη, άλφα λιποικό οξύ, χλωροφύλλη, RNA και DNA. Επίσης προάγει την ανάπτυξη φιλικών βακτηριδίων και παρέχει αντιοξειδωτική προστασία.

* Τα φάρμακα του Ιπποκράτη

Ανθελμινθικά

Άγνος, κεδρέλαιο, κρόμμυα, κ. ά.

Αποχρεμπτικά

Διάφορα χειλανθή, λιβανωτός, σμύρνα, χαλβάνη, βήχιον, τρίφυλλον, κ.ά.

Γαργαρίσματα, εισπνοές

Ορίγανον, θύμβρα, πήγανον, άνισον, μύρρα, ρους, κ.ά.

Δερματικά

Γλίσχρασμα κριθής, ρίζα και σπέρματα κράμβης, χυμός σεύτλου, ρίζα ελατηρίου, λάπαθο άγριο, αλκυόνειο.

Διαιτητικά καθαρτικά

Λινόζωστις, κράμβη, σκόροδο, πράσο, κρόμμυο, σέλινο, γλήχων, ορίγανον, καλαμίνθη, θύμβρα, θύμος, εύζωμον, σκολοπένδριον, κ. ά.

Διουρητικά

Σκόροδον, κρόμμυον, πράσον, πετροσέλινο, κρίθμον, βούπρηστις (ζωική δρόγη, πιθανόν ανάλογη των κανθαρίδων.

Εμετικά

Σκαμμωνία, θαψία, ύσσωπος, σκόρδον, κ.ά.

Επί γυναικολογικών νόσων

Μάραθο, κύμινο, άνισο, γλήχων, μύρρα, κρόκος, ακτή, μίνθη, πετροσέλινο, ελελίφασκος, χαμαίμηλο, κιννάμωμο, κασσία, κορίαννον κ.ά.

Επί μητρικών νόσων

Μελάνθιο, ψευδομελάνθιο (τα εργότια της ερυσιβώδους όλυρας).

Εφιδρωτικά

Τρίφυλλον, χυμός σιλφίου.

Ιατρικά καθαρτικά

Μέλας ελλέβορος, λευκός ελλέβορος, ευφόρβιες, τιθύμαλλος, ιπποφαές, πέπλος, κυπαρυσσία, σίλφιο, κνέστρον, κνέωρον, κνίκος, κολοκυνθίς αγρία, κ.ά.

Καυστικά

Ελλέβορος, ελατήριο, χυμός συκής, ευάνθεμον, χαμαιλέων μέλας.

Οφθαλμικά

Μύρρα, κρόκος, έβενος, όπιο, ανεμώνη, αίγειρος (Populus nigra L.). Ως έκδοχον χρησιμοποιείτο το νέτωπον (πικραμυγδαλέλαιο).

Πταρμικά

Ελλέβορος, βέρατρον, σίλφιον, πέπερι, κρόμμυα, σκίλλα.

Σε αιματεμέσεις

Τορδύλιο, σήσαμον

Σε διαρκείς εμέτους

Βασιλικός

Στυπτικά

Κηκίδες (οι καρποί της βελανιδιάς), μυρίκη, κέδρος, πίτυς (πεύκο), νάρθηξ, πολύκνημον.

Στυπτικά εντερικού σωλήνος

Μήκων, σίδια (ο φλοιός από τα ρόδια), μέσπιλα, κυδώνια, λίνον, ερυδρόδανον , κορίαννον.

Τραυματικά

Κόμμι, κηρόπισσος, ρητίνη, λιβανωτός, μύρρα, ρητίνη τερμινθίνη, μαστίχα.

Τριχαυξητικά

Κύμινο, ομφάκιο (χυμός από άωρα σταφύλια).

Ψηκτικά

Τεύτλον, σέλινο, βάτος, ράμνος.

Αλφαβητικός Κατάλογων Βοτάνων με τις αντίστοιχες χρησιμότητες

Αγριάδα: Πέτρες Νεφρών, Προστάτης, Αρθριτικά, Χολή

πολύ διουρητική

Αγριμόνιο: Ζαχαροδιαβήτης, Φαρυγγίτιδα, Ρευματισμοί

Αρθριτικά, πόνοι λαιμού, Διάρροια

Αγριο τριαντάφυλλο (Κυνόροδο): Χοληστερίνη,Ζάχαρο

άμυνα οργανισμού, περιέχει βιταμίνη C

Αλεξανδρινά φύλλα: Δυσκοιλιότητα

Αλθαία: Μαλακτική, Λαρυγγίτιδα, Φαρυγγίτιδα, Βήχας,

Δυσκοιλιότητα

Αλόη βέρα: Έκζεμα, Ζάχαρο, δυνάμωμα μαλλιών

Αρχαγγελική: τονωτική, αναιμία, ευστόμαχη, συκώτι,

εντερίτιδα, ρευματισμοί, αρθριτικά

Αχιλλέας: Αιμορροΐδες, Κιρσοί, Γρίπη, Άσθμα,

Λιποδιάλυση, Κυτταρίτιδα

Αψιθία (Πήλινο): Ζάχαρο, Παχυσαρκία, Διαταραχές

εμμήνων, Χωνευτική, (εμετοί)

Βαλεριάνα: Ηρεμιστική, Νεύρα, Αϋπνίες, Υστερία,

Νευρώσεις

Βάλσαμο (Σπαθόχορτο): στομαχόπονοι, ρευματισμοί,

πληγές και κρεατοελιές (λάδι με σπαθόχορτο)

Βασιλικός: Καλή μνήμη, πονοκεφάλοι, στομαχόπονοι

Βάτος: Ζαχαροδιαβήτης, Διάρροια, πέτρες στα Νεφρά,

Αρθριτικά, Ρευματισμοί

Γκίνσενγκ: αφροδισιακό, τονωτικό, δίνει μακροζωία

Γλυκάνισος: κολικοί μωρών, αεροφαγία, χώνεψη,

λιποδιάλυση, κοιλόπονοι

Γλυκόριζα: αντιφλεγμονώδες, βήχας, κρυολόγημα,

άσθμα, γαστρικά έλκη

Δάφνη: διαλύει τα άλατα του σώματος, για πυρετό

Δενδρολίβανο: ελιξίριο νεότητας, τριχόπτωση, πυτιρίδα,

καρδιά, συκώτι

Δίκταμο: στομαχοπαθήσεις, αφροδισιακό,

τονωτικό, ζάχαρο

Δυόσμος: Χοληστερίνη,Πίεση,Φτιάχνει το Στομάχι

μετά από εμετό

Εκουιζέτο: Προστάτης, Κυστίτιδα, Πέτρες στα Νεφρά, Ρευματικά

Ευκάλυπτος: Βήχας, Βρογχικά, Γρίπη, Άσθμα,

Αναπνευστικό, Βακτηριοκτόνο, Αντισηπτικό

Εχινατσέα: άμυνα οργανισμού, διεγερτικό του

ανοσιοποιητικού , αντιαλλεργικό

Ζαμπούκο: Κρυολόγημα, Συνάχι, Βρογχίτιδα,

Ρευματισμοί, Αρθριτικά, Άσθμα, Διουρητικό.

Θρούμπη: Τόνωση,Ενέργεια

Θυμάρι: Συκώτι, Τονωτικό, Χωνευτικό, Στομάχι,

Καρδιά, Ρευματισμοί, Τριχόπτωση

Ιβίσκος: Αγγειοδιασταλτικό, Κυκλοφοριακό, Ζάχαρο,

Παχυσαρκία, άμυνα οργανισμού, περιέχει βιταμίνη C

Καλαμπόκι (φούντα): πέτρες νεφρών, κύστη χολής,

ουρικό οξύ, προστάτης

Καλεντούλα: εμμηναγωγική, κατά εκζέματος και ακμής,

Κιρσοί, Έλκος στομάχου

Κάρδαμο/κακουλέ: αφαιρεί φακίδες και πανάδες,

καρδιοτονωτικό, περιέχει βιταμίνη C

Κουμαριά: Υπερτροφία του Προστάτη,Κυστίτιδα,

Διουριτική.

Κραταιγός: Αρρυθμίες,Ταχυπαλμίες,Αυπνία,

Καρδιοτονωτικό,Ρυθμίζει την Πίεση

Κρόκος Κοζάνης,Σαφράν: Τονωτικό,Αντικαρκινικό,.

Αντιθρομβωτικό, Αντιοξειδωτικό, Χοληστερίνη

Κύμινο: αεροφαγία, ορχίτιδα, χιονίστρες, δυσπεψία

Κυνόροδο (Αγριο τριαντάφυλλο):Χοληστερίνη, Ζάχαρο,

άμυνα οργανισμού, περιέχει βιταμίνη C

Κυπαρισσάκι: προστάτης, κυστίτιδα, πέτρες νεφρών,

ζάχαρο, διουρητικό

Λεβάντα: Παυσίπονο, Καρδιά, Πονοκέφαλοι, Ίλιγγοι.

Ημικρανίες, Αϋπνίες, Σκοροαπωθητικό

Λιναρόσπορος: Βήχας, Βρογχικά, Δυσκοιλιότητα,

Ίκτερος, Αιμορροΐδες, Πέτρες Χολής

Λουίζα: αδυνάτισμα, αέρια εντέρου, δυσκοιλιότητα,

τυμπανισμοί, καλή διάθεση, Ουρικό οξύ

Λυκίσκος (Ρώσσικη μαγιά): Ζάχαρο, Χοληστερίνη,

Πίεση,Ηρεμιστικό, Αναφροδισιακό

Μαντζουράνα: Στομαχόπονοι, Αέρια, Αϋπνίες, Άγχος,

Κοιλόπονος

Μάραθο: πέτρες νεφρών, αδυνάτισμα, λιποδιαλύτης

Μαστίχα Χίου: Ζάχαρο, Χοληστερίνη, Τριγλυκερίδια,

Διουρητική, χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική

Μελισσόχορτο: ηρεμιστικό, αϋπνίες, διαλύει ουρικό οξύ,

ταχυκαρδίες, υπέρταση

Μέντα: στομαχικές διαταραχές, γρίπη, ξηρόβηχα

Μολόχα: μαλακτική για το λαιμό, βήχα, λαρυγγίτιδα,

φαρυγγίτιδα, γαστρίτιδα, άσθμα

Πασιφλώρα: Ηρεμιστική, Αϋπνίες, Στρες, νεύρα,

Υποτασικό

Πικρόξυλο: Ζάχαρο, Χοληστερίνη

Πιπερόριζα: τονωτική, αφροδισιακή

Πλάτανος: Υπερτροφία Προστάτη,Πέτρα στα Νεφρά.

Πολυκόμπι: πέτρες νεφρών, προστάτη, κύστη, ζάχαρο,

αιμορροΐδες, σκώλικες εντέρου

Πολυτρίχι: βρογχίτιδες, τραχειίτιδες, κρυολόγημα,

φλεγμονές ουρικών οδών, άσθμα

Πράσινο τσάι Κίνας: χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, χολή

συκώτι, καρκίνο στομάχου, Βιταμίνες Ε, C, B1, B12

Σαλέπι: πονόλαιμο, γρίπη

Σαμπούκο: γρίπη, φαρυγγίτιδα, κρυολόγημα, βρογχικά,

αλλέργικό άσθμα, βήχα

Σαπουνόχορτο: χολαγωγικό, καθαρτικό, έκζεμα,

δερματίτιδα, νεφρά

Σαφράν, Κρόκος Κοζάνης: Τονωτικό,Αντικαρκινικό

Αντιθρομβωτικό,Αντιοξειδωτικό, Χοληστερίνη.

Σημύδα: Κυτταρίτιδα,Διουρητική,Διαλύει το

Ουρικό Οξύ και την Ουρία.

Σιναμική (Αλεξάνδρειας)( φύλλα): Δυσκοιλιότητα

Σινάπι: βρογχίτιδα, ρευματισμοί, πλευρίτιδα,

νευραλγίες, καρδιά

Σκορπιδόχορτο: πέτρες νεφρών, προστάτη, κυστήτιδα

Σοφία της φύσης: ζάχαρο, χοληστερίνη, τριγλυκερίδια,

καρδιά, συκώτι, ηρεμία, άμυνα οργανισμού, Νεφρά κ.α.

Σπαθόχορτο (Βάλσαμο): στομαχόπονοι, ρευματισμοί,

πληγές και κρεατοελιές (λάδι με σπαθόχορτο)

Τανατσέτο: παράσιτα, χαλαρώνει αιμοφόρα αγγεία,

ανακουφίζει πόνους περιόδου

Ταραξάκο: Ίκτερος, Ρευματισμοί, Αιμοροίδες,

Ζαχαροδιαβήτης, Χοληστερίνη, Συκώτι

Τίλιο (Φλαμούρι): Πέτρες Νεφρών, Αυπνία, Βήχας

Ημικρανίες, Ηρεμιστικό, Θερμαντικό, Διουριτικό.

Τσάι βουνού: θερμαντικό, γρίπη, βήχα, ηρεμιστικό,

αυπνίες, αναιμία

Τσουκνίδα: αιμοκαθαρτικό, συκώτι, πέτρες νεφρών,

διαλύει ουρικό οξύ, αφροδισιακό, περιέχει βιταμίνες A,

B, C και μέταλλα

Ύσσωπος (Λαγοκημηθιά): ζάχαρο, άσθμα, χοληστερίνη

, βρογχικά, υπέρταση

Φασκόμηλο: Ζάχαρο, Υπόταση, Αναιμία, Δυναμωτικό,

Στομάχι, Μυικοί πόνοι, Γρίπη, Τονωτικό Νευρικού

συστήματος, Τριχόπτωση

Χαμομήλι: Αντισηπτικό για τα μάτια και όχι μόνο,

Ηρεμιστικό, Αϋπνίες, Χωνευτικό, Διουρητικό,

Ρευματισμοί, Παχυσαρκία, Αντιφλογιστικό

* Εγκέφαλος

Ο εγκέφαλός μας είναι ένα σύνολο νευρικών κυττάρων που ονομάζονται νευρώνες και η λειτουργία τους συνίσταται στη μετάδοση από το ένα κύτταρο στο άλλο ενός χημικού σήματος-διέγερσης (νευροδιαβιβαστικές ουσίες) που μετατρέπεται από το κύτταρο-δέκτη σε ηλεκτρική εκφόρτιση. Για την ολοκλήρωση και της πιο απλής ακόμη ενέργειας κινητοποιείται ένα σύνολο νευρώνων που διαδοχικά διεγείρει ηλεκτρικά ο ένας τον άλλον, καταλήγοντας στην εκπλήρωση της ενέργειας, κινητικής και όχι μόνον. Για να παραστήσουμε γραφικά αυτές τις δραστηριότητες, συνήθως χρησιμοποιούμε σχήματα γραμμών – καλωδίωσης από τον έναν νευρώνα στον άλλον, μέχρι το όργανο-στόχο που θα εκπληρώσει την τελική ενέργεια. Αυτή η στοιχειώδης περιγραφή στερείται βέβαια των πληροφοριών για την πολλαπλότητα των ταυτόχρονων διαδικασιών που συμβαίνουν στο νευρικό σύστημα, κάνοντας κάθε απλή ενέργεια να γίνεται το αποτέλεσμα μιας πολύπλοκης και πολύπλευρης διαδικασίας, όπου συμμετέχουν πολλά κέντρα, «ευοδώνοντας», αναστέλλοντας, καταχωρώντας κλπ κλπ. Στην πραγματικότητα κάθε διέγερση νευρώνα, πέρα από την κύρια καλωδιακή διαδρομή-στόχο, παράγει περίσσεια διεγέρσεων σε πολλούς άλλους γειτονικούς νευρώνες. Παράλληλα με τα προαναφερθέντα «σκόπιμα» και προβλέψιμα κυκλώματα, πάντα παράγονται και «άσκοπες» διεγέρσεις, που αθροιστικά έχουν παράπλευρα αποτελέσματα και επιπτώσεις. Ενας τυπικός νευρώνας σχηματίζει 1000-10000 συνάψεις και δέχεται πληροφορίες από 1000 ακόμη νευρώνες. Κάθε νευρώνας, για να «πυροδοτηθεί» ολοκληρώνει με ποικίλους και μοναδικούς συνδυασμούς το αποτέλεσμα περίπου χιλίων πυροδοτήσεων που συνέβησαν σε άλλους 1000 νευρώνες.
Τα νευρικά αυτά κύτταρα είναι οργανωμένα και διαφοροποιημένα έτσι ώστε να ομαδοποιούνται σε ανατομικά σαφώς ξεχωριστά μέρη-όργανα, αλλά και σε μικροσκοπικό επίπεδο σαν διαφορετικά, ανάλογα με τη λειτουργία τους. Αδρά και ενδεικτικά να αναφέρουμε τα δύο διακριτά ημισφαίρια που ενώνονται με τις ίνες του μεσολοβίου, την παρεγκεφαλίδα και τον προμήκη μυελό, τον θάλαμο και υποθάλαμο, τον ιππόκαμπο και την υπόφυση (ένα μικροσκοπικό όργανο- αρχηγείο του ορμονικού μας συστήματος που κάποτε θεωρήθηκε … έδρα της ψυχής… )

* Σκόρδο

Το σκόρδο είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων και αναφέρεται ότι στην Ελλάδα της τότε εποχής θεωρούνταν πανάκεια. Απαντάται σε όλο τον κόσμο και ανήκει στην οικογένεια Lilliaceace. Είναι το τέταρτο σε πωλήσεις βότανο στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχουν δημοσιευτεί περισσότερες από 1.000 επιστημονικές μελέτες τα τελευταία 20 χρόνια σχετικά με τις θεραπευτικές του ιδιότητες.

Οι κυριότερες χρήσεις του σκόρδου αφορούν στη μείωση των επιπέδων της χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων του αίματος, καθώς και στη χρήση του ως αντιβιοτικό. Το σκόρδο προτού θρυμματισθεί περιέχει το αμινοξύ αλίνη, η οποία μετά το θρυμματισμό της σκελίδας μετατρέπεται σε αλισίνη, η οποία ευθύνεται τόσο για την χαρακτηριστική του μυρωδιά και η οποία φαίνεται να εμπλέκεται σε διάφορους μηχανισμούς, που τελικά οδηγούν στις προαναφερθείσες ιδιότητες.

Δεν έχουν παρατηρηθεί παρενέργειες σε υγιή άτομα που καταναλώνουν μέτριες ποσότητες σκόρδου. Η πρόσληψη πέντε ή περισσότερων σκελίδων σκόρδου ημερησίως μπορεί να προκαλέσει φουσκώματα ή καούρα. Άλλες παρενέργειες από την κατανάλωση σκόρδου είναι διάφορες αλλεργικές αντιδράσεις, όπως δερματίτιδες και γαστρεντερικές διαταραχές. Σε περιπτώσεις που ένας ασθενής λαμβάνει ασπιρίνη ή άλλα αντιπηκτικά φάρμακα, η κατανάλωση σκόρδου θα πρέπει να γίνεται με προσοχή και μέτρο εξαιτίας των αντιπηκτικών του ιδιοτήτων.

* Κανέλλα

Η κανέλλα εξαιτίας του έντονου αρώματός της, χρησιμοποιείται στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική για το λόγο αυτό. Τα 'ξυλάκια' κανέλλας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πληθώρα συνταγών και να προσδώσουν σε αυτές ιδιαίτερη γεύση, γεγονός που μπορεί να αποτρέψει από τη χρήση μεγάλης ποσότητας άλλων συστατικών που προσδίσουν επιπλέον θερμίδες. Επιπλέον, ζεσταίνοντας την κανέλλα μπορεί να παρασκευαστεί αφέψημα, το οποίο δρα κατά των πόνων της περιόδου. Τέλος, σε πονόδοντο συνίστανται οι πλύσεις για την άμβλυνση του πόνου.

* Μαϊντανός

Τα φύλλα, η ρίζα (σε αποξηραμένη μορφή) και οι καρποί του μαϊντανού μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή αφεψήματος. Έχει διουρητική δράση και προκαλέι εμμηνοροή. Δεν θα πρέπει να καταναλώνεται από γυναίκες που διανύουν περίοδο εγκυμοσύνης. Έχει δράση επίσης ενάντια σε σπασμούς, φουσκώματα και κρύωμα.

* Κινέζικη Ιατρική

Από τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Κίνα θεωρείται ότι εμφανίζονται οργανωμένες θεραπευτικές τεχνικές, όπως ο Βελονοθεραπεία, η Μοξοθεραπεία, το Μασάζ, τα Αφεψήματα Βοτάνων και την εφαρμογή Θερμών Επιθεμάτων. Η Ιατρική συστηματικοποιείται και εμφανίζονται τα πρώτα συγγράμματα Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής. Μεταξύ αυτών, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει το Νέι Κινγκ Σο Ουέν. Το κείμενο έχει τη μορφή φιλοσοφικού διαλόγου μεταξύ του Κίτρινου Αυτοκράτορα και του υπουργού του Chi Pai. Μέσα από τον διάλογο, τίθεται το φιλοσοφικό υπόστρωμα της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής. Περιγράφονται οι θεωρίες του Γιν-Γιανγκ και των Πέντε Στοιχείων, οι Μεσημβρινοί, η Ζωτική Ενέργεια (Τσι), το Αίμα και τα Σωματικά Υγρά, τα πέντε συναισθήματα και οι εξι εξωγενείς παράγοντες και θεωρούνται ουσιώδεις γνώσεις της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής, ενώ ο Βελονισμός και η Μοξοθεραπεία αποτελούν τις κύριες θεραπευτικές μεθόδους. Επίσης περιγράφεται η φυσιολογία και η παθολογία του ανθρώπινου σώματος, οι βασικές διαγνωστικές τεχνικές και οι μέθοδοι πρόληψης και θεραπείας των ασθενειών.
Αργότερα συνδυάζεται ο Βελονισμός με την Μοξοθεραπεία και την Βοτανοθεραπεία. Τον 3^ο-5^ο μΧ αιώνα περιγράφονται τα 349 σημεία και οι πρώτοι άτλαντες των Μεσημβρινών και των σημείων Βελονισμού. Στους επόμενους αιώνες υπάρχει εξέλιξη. Συγγράφονται νέα βιβλία και κατασκευάζονται οι πρώτοι άτλαντες τριών όψεων (πρόσθια - οπίσθια - πλάγια), που διατηρούνται ως σήμερα. Εμφανίζονται μονογραφίες για τη θεραπεία συγκεκριμένων παθήσεων με Βελονισμό και Μόξα. Αναπτύσσονται νέες απόψεις για το χειρισμό των βελονών, χρησιμοποιείται ο θερμοκαυτηριασμός με τα "πούρα" της μόξας, καταγράφονται για πρώτη φορά σημεία βελονισμού έξω από τα όρια των Μεσημβρινών, ενώ στοιχεία του Βελονισμού κάνουν την εμφάνισή τους και στην Ευρώπη.

Στον 20^ο αιώνα, αρχίζει επίσημα η βασική έρευνα στο Βελονισμό, με τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτει η "Δυτική" Ιατρική Επιστήμη. Αρχίζει η προσπάθεια σύζευξης της παράδοσης, με την σύγχρονη γνώση.